Het is wederom maandag en wat betekent dat? Jawel, een nieuwe Game of the Week! Vorige week hebben we ons bezig gehouden met het allereerste deel in de Mass Effect serie en ik heb van een aantal mensen gehoord dat ze dit meer dan prima is bevallen. Om een beetje in de sfeer te blijven en gezien het avontuur nog maar net begonnen is, gaan we deze week aan de gang met het tweede deel in de serie. Kortom, vanaf vandaag staat Mass Effect 2 in de spotlight.

 

Then see to it that we don’t lose him

Mass Effect 2 is in vele lijnen een direct vervolg op het eerste deel en gaat dan ook verder op het punt waar Mass Effect eindigt. De voorlopige invasie van de Reapers is gestopt en het lijkt er op dat de vrede wederom terugkeert. Deze schijnvrede duurt echter niet lang en voor dat je het weet moet je als Commander Shepard een nieuwe, grote dreiging zien tegen te houden. Ditmaal gaat het zelfs om een dreiging die de hele mensheid kan uitroeien, en het lijkt dan ook een zelfmoordmissie… Je zult met de Illusive Man moeten samen werken, een illuster figuur en hoofd van pro-mensheid organisatie Cerberus. Aan jou de taak om het beste elite team ooit samen te stellen en deze suïcidale reis te overleven!

Oud en nieuw

Voor het grootste gedeelte staan de drie kernelementen wederom centraal in Mass Effect 2. Schieten, dialogen en ontdekken zijn van de partij, alleen is er wel het nodige aan gesleuteld en mijns inziens is dit voor de dialogen goed gelukt, voor het ontdekken gedeeltelijk en voor schieten zijn er te controversiële keuzes gemaakt.

Grafisch

Grafisch is het spel er een stuk op vooruit gegaan. In deel 1 kon je nog wel eens last krijgen van pop-ins van texturen, maar in deel 2 heb je hier geen enkele last van. De wereld is kleurrijk, rassen zijn mooi vormgegeven en alles is er scherper op geworden. Hoewel het uiteindelijk geen grafische krachtpatser is, is Mass Effect 2 ook circa 7 jaar later een zeer mooi spel te noemen, met name dankzij de fraaie sfeer die tot stand komt.

Dialogen

Allereerst behandel ik de dialogen. Het dialogenwiel is terug van weggeweest en werkt net zo intuïtief als in deel 1. Enerzijds kun je keuzes maken die wat meer informatie verschaffen, anderzijds kun je een neutraal, empathisch of agressief antwoord geven. Vanzelfsprekend zijn de paragon/renegade keuzes aanwezig en ditmaal hebben ze er nog iets leuks aan toegevoegd. Naast de keuzes in het wiel, kun je nu ook zogenaamde ‘interrupts’ uitvoeren. Dit zijn acties die je tijdens filmpjes kunt uitvoeren, waardoor je een gesprek sneller kunt afkappen, een bepaalde reactie los weekt bij anderen, iemand helpt, et cetera. Op deze manier blijf je altijd aandachtig naar de dialogen en filmpjes kijken en kun je net dat beetje extra karakter toevoegen aan jouw Commander Shepard.

Ontdekken

Natuurlijk zou een Mass Effect spel niets zijn zonder de vele ontdekkingsreizen die je zult maken. In deel 2 kom je wederom vele nieuwe werelden tegen en zul je nieuwe informatie ontdekken over de rassen die je in deel 1 hebt leren kennen.

Wat mij echter tegen staat aan de ontwikkelingen in deel 2 is dat het universum minder levendig oogt ten aanzien van deel 1. Je kunt niet langer met je voertuig op planeten landen en deze verkennen. In plaats daarvan maak je gebruik van een planetensscanner waarmee je mineralen op spoort op of missies ontdekt. Over het scannen kan ik zeer kort zijn, want het is tijdrovend, niet leuk, maar wel noodzakelijk voor het upgraden van je schip en vinden van missies. De missies die je kunt ontdekken variëren daarbij van lengte, maar qua structuur zijn het allemaal lineaire levels waar je niet veel anders doet dan vijanden neerknallen en zo nu en dan wat aanklikken.

Een stuk beter zijn de loyalty missies van je teamgenoten. Wanneer je deze vrijspeelt, heb je de kans om de loyaliteit van je teamgenoten voor je te winnen, waarmee je extra krachten vrijspeelt en ze klaar maakt voor de eindstrijd. Deze loyalty missies zijn over het algemeen goed geschreven, geven extra diepte en geschiedenis aan de karakters (die overigens al bijzonder gedetailleerd geschreven zijn) en geven je extra geld, mineralen en soms wapens.

Het hoofdverhaal is daarentegen op zijn zachts gezegd mager te noemen. Fans zien deel 2 van de serie qua grote lijnen dan ook als een kort intermezzo tussen deel 1 en 3 en ik sluit me hier bij aan. Zonder al te veel spoilers los te laten, volstaat het om te zeggen dat Bioware veel energie heeft gestoken in de loyalty missies en dit laat zich dan ook zien. Het toont echter ook gelijk aan dat de hoofdmissies niet al te fraai zijn. Een gemiste kans wat dat betreft dus.

Schieten

Het derde onderdeel is wat mij betreft gelijk het zwakste punt van deze sequel. Daar waar deel 1 een daadwerkelijke RPG was met veel statistieken die je kon upgraden en waarmee je allerlei krachten kon vrijspelen, is deel 2 eerder een Gears of War kloon geworden. Het is niet voor niets dat ten tijde van het uitkomen van dit spel in 2010 het ook wel gekscherend Gears of Effect werd genoemd.

Zo is het aantal krachten dat je kunt gebruiken aanzienlijk verminderd. Daar waar je met gemak zo een acht tot negen krachten kon hebben in deel 1, heb je in deel 2 per klasse hooguit vier of vijf. Daarbij is er sprake van een wapenlimiet, waardoor je bij sommige klassen enkel gebruik kunt maken van een pistool en machinegeweer en is het niet mogelijk om andere wapens er voor vrij te spelen.

Ook kun je niet meer al je krachten achter elkaar gebruiken, terwijl de krachten die je gebruikt hebt, aan het afkoelen zijn. In plaats daar van is er een universele cooldown, wat in mijn ogen onaanvaardbaar is voor een RPG. Het heeft er dan ook alle schijn van dat dit spel specifiek voor de consoles is gemaakt en de gevechten daardoor minder dynamisch van aard zijn en meer cover-based. Eeuwig zonde, daar de combat in deel 1 toch wel snel en hectisch kon zijn, maar daardoor niet minder leuk en bovenal tactisch.

Soundtrack

De soundtrack is daarentegen wederom fenomenaal te noemen. Jack Wall keert terug als de composer van de muziek van deel 2 en dat hij goed werk heeft geleverd, is een understatement. Ook hier is er weer sprake van muziek die zowel bombastisch kan zijn, als tragisch. Zowel bemoedigend, als angstaanjagend. Hoogtepunt van deze soundtrack is toch wel de muziek van de Suïcide Mission, ook zo een nummer dat men toch wel dient te kennen in de gamewereld.

Conclusie

Kortom, ook al zijn er enkele prominente nadelen, de voordelen wegen wel degelijk zwaarder. Alleen al vanwege de interessante cast aan personages, de soundtrack, de atmosfeer en de loyalty missions is dit een spel dat je als fan van zowel de serie als het RPG genre moet hebben gespeeld. Hoewel de Canadese studio de gameplay in de verkeerde richting heeft gestuurd en het verhaal in zekere zin onlogisch heeft gemaakt en irrelevant ten aanzien van deel 3, zul je er geen spijt van hebben wanneer je wederom de Melkweg binnen treedt en de mensheid van haar verdoemenis afhelpt.

7.8

Good

  • Wederom geweldige soundtrack
  • Grafisch dik in orde
  • Atmosfeer
  • Gevolgen van keuzes uit deel 1
  • Interessante en leuke cast

Bad

  • Slechte aanpassingen aan de gameplay
  • Irrelevant hoofdverhaal
  • Te weinig vrijheid bij het exploreren
  • Scannen van planeten is afschuwelijk
Author Peter Bijl
Published
Categories Game review
Views 505

Comments

No Comments

Geef een reactie

Laatste berichten

Sniper Elite 4

Verslag Game Event ‘History of War’

Cuphead – Eerste gedachten